Abu Sa’id pers. ابو سعید بہادر خان, mong. ᠪᠦᠰᠠᠢ ᠪᠠᠬᠠᠲᠦᠷ ᠬᠠᠨ (ur. 2 czerwca 1305, zm. 30 listopada 1335Jerzy Hauziński, Irańskie intermezzo. Dzieje Persji w średniowieczu (VII – koniec XV w.), Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek 2008, s. 269 jako datę śmieci podaje nieistniejącą datę 31 listopada.) – władca z dynastii Ilchanidów, panujący w latach 1316–1335.
Był synem Oldżajtu. W chwili śmierci ojca miał zaledwie dwanaście lat. W okresie jego małoletności regentem był głównodowodzący armią – . Objęcie władzy przez regenta oznaczało koniec wpływów Raszida ad-Dina. Został oskarżony o otrucie Oldżajtu, co było o tyle łatwe, że był on osobistym lekarzem ilchana. Został uznany za winnego i skazany na śmierć. 7 lipca 1318 wraz został przecięty mieczem na pół wraz ze swoim niepełnoletnim synem, który miał mu rzekomo pomagać w dokonaniu zbrodniBogdan Składanek, Historia Persji, t. 2, Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog 2003, s. 280.. Okres małoletności ilchana to wzmocnienie pozycji koczowniczej arystokracji. Czoban otoczony krewnymi czuł bezkarność, często dochodziło do buntów. Już w 1319 wybuchło powstanie w Chorasanie, kierowane przez uciekiniera z ułusu czagatajskiego, Jasawura, który skorzystał z kolejnej wojny Ilchanidów ze Złotą Ordą. Czoban pokonał go, wyparł też wojska Złotej Ordy z terenów Kaukazu.