W 1320 mamelucy najechali podległą Ilchanidom Małą Armenię. Konflikt rozwiązano na drodze negocjacji. Ostatecznie po 60 latach wojen w roku 1323 mamelucy i Ilchanidzi zawarli trwały pokój. W roku 1322 zbuntował się syn Czobana – Timurtasz. Ogłosił się niezależnym władcą w Anatolii. Rebelię zdławił osobiście ojciec. Czoban uzyskał jednak przebaczenie dla swojego syna (pierwotnie Timurtasz został skazany na śmierć). Zezwolono mu na pozostanie wicekrólem Ar-Rumu. W 1327 Timurtasz popadł ponownie w niełaskę. Został ponownie skazany na śmierć i zbiegł do KairuPeter M. Holt, Bliski Wschód od wypraw krzyżowych do 1517 roku, przeł. Barbara Czarska, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1993, s. 201–202.. Inny syn Czobana – Dimiszk-chodża zbuntował się 1327 i został ścięty. Czoban zareagował na to wznieceniem buntu. Większość stronników poparła jednak ilchana. Jeszcze w tym samym roku Czoban podzielił los syna. Abu Said pozbawiony opieki ambitnego regenta powrócił do polityki Ghazana. W roku 1328 mianował wezyrem syna Raszida ad-Dina – . Ten w swojej polityce dążył do ukrócenia podatkowej samowoli poborców. Skonfliktowało to go z koczowniczą arystokracją, która w czasach regencji Czobana pomnażała swoje dochody i przywileje kosztem państwaBogdan Składanek, Historia Persji, t. 2, Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog 2003, s.