Jedną z możliwości może być fakt, że amfory Dressel 20, zasadniczego typu znalezionego na Monte Testaccio, mogły być niezwykle trudne do recyklingu. Wiele typów amfor mogło być powtórnie użytkowane do transportu tego samego typu towaru lub po przeróbce służyło innym celom, na przykład jako rury ściekowe lub donice do kwiatów. Fragmenty amfor mogły być rozdrobnione na małe kawałki, nadające się do użycia w opus signinum, rodzaju betonu szeroko stosowanego jako materiał budowlany lub po prostu jako materiał wypełniający. Z amfor Dressel 20 w czasie rozbijania powstawały duże, zakrzywione fragmenty, które niełatwo było rozdrobnić na małe odłamki. Przypuszczalnie te właśnie problemy z ponownym czy też innym użyciem spowodowały, że bardziej opłacało się je wyrzucić.
Innym powodem niestosowania amfor po oliwie w betonie opus signinum mógł być fakt, że fragmenty były zbyt mocno nasiąknięte oliwą. Oliwa wchodzi w reakcje chemiczne z wapnem (głównym składnikiem betonu), dając mydło jako produkt, w rezultacie czego beton miałby niezadowalającą jakość.