Technika ta była znana Japończykom w XVII wieku, ale była rzadko stosowana z uwagi na wolne schnięcie i trudne pisanie po ich powierzchni. Od około 1850 roku rozpowszechniła się natryskowa technika barwienia papieru, poprzez ręczne rozpylenie farby lub z wykorzystaniem pulweryzatora bądź aerografu. Proste rozpylacze produkowało lipskie przedsiębiorstwo Tangier-Werk AG, dzięki niemu w pierszym dziesięcioleciu XX wieku powstawały papiery z użyciem szablonów papierowych bądź z blachy cynkowej. Około 1900 roku zaczęto powszechnie wykorzystywać farby anilinowe z klajstrem introligatorskim do barwienia papierów klajstrowych.
W 2014 roku ebru zostało wpisane na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO.
Opis Sztuka ebru polega na przenoszeniu na papier wzorów tworzonych przy pomocy farb zawierających żółć byczą rozprowadzanych pędzelkami z końskiego włosia i patyczkami na wodzie zagęszczonej tłustą substancją, z reguły gumą tragakantową. Jako pierwsze nakładane są kolory ciemniejsze, a potem jaśniejsze. Na wzór, unoszący się na tłustej powierzchni wody, nakładana jest czysta kartka i wzór odbija się na papierze. Tradycyjne wzornictwo obejmuje m.in. motywy roślinne i ornamentalne, motywy plecionkowe, meczety i półksiężyce.
Sztuka ebru przekazywana jest ustnie na drodze relacji mistrz-uczeń.