Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę 17 września ewakuował się do Rumunii. Następnie przedostał się na Środkowy Wschód, wstąpił do Brygady Strzelców Karpackich. Od jesieni 1940 w składzie BSK i Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich, w styczniu 1941 pełnił funkcję szefa sztabu i zastępcy dowódcy piechoty brygady, od marca 1943 dowódca batalionu marszowego SBSK. Od maja 1941 dowódca „Grupy Wydzielonej II rzutu Kwatery Głównej SBSK”. Od 17 sierpnia 1943 wyznaczony na szefa sztabu Dowództwa Wojska Polskiego na Środkowym Wschodzie z siedzibą w Kairze. Następnie rozkazem Naczelnego Wodza z 8 grudnia 1941 wyznaczony na komendanta w stopniu podpułkownika Bazy Ewakuacyjnej w Teheranie. Następnie na stanowisku oficera łącznikowego APW przy Dowództwie Śródziemnomorskiego Teatru Działań Wojennych oraz od maja 1942 zastępca szefa sztabu Dowództwa WPŚW. Wraz z 2 Korpusem Polskim Polskich Sił Zbrojnych przebył szlak przez Bliski Wschód. Brał udział w kampanii włoskiej. Uczestniczył w bitwie o Monte Cassino pełniąc funkcję zastępcy dowódcy 5 Wileńskiej Brygady Piechoty, a następnie od 17 maja do 4 czerwca 1944 dowódcy tej brygady.