W 1934 jako major piechoty w stanie spoczynku był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VI jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Od lipca 1936 był zarządca realności w Zarządzie Miejskim we Lwowie. W lipcu 1937 został mianowany przez wojewodę lwowskiego Alfreda Biłyka na urząd komisarycznego burmistrza miasta Jaworowa.

Był członkiem zarządu oddziału Związku Legionistów Polskich we Lwowie, 8 stycznia 1936 wybrany prezesem oddziału ZLP we Lwowie. Został członkiem sekcji imprez w ramach powołanego 5 października 1936 Obywatelskiego Komitetu Akcji na rzecz Funduszu Obrony Narodowej we Lwowie.

Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w walkach o Lwów, został ranny i stracił nogę. W kwietniu 1940 został aresztowany przez sowietów i deportowany w głąb Związku Radzieckiego, gdzie przebywał w łagrach, w obwodzie kustanajskim. Został zwolniony w 1941, opuścił Związek Radziecki z Armią Andersa.

Po wojnie zamieszkał w Derby, był działaczem PPS, przewodniczącym Centralnego Komitetu Partyjnego.