Po przybyciu do Polski został w lutym 1920 przydzielony do Szkoły Podoficerów Piechoty nr 1 Ostrowi-Komorowie. Od 18 lipca 1920 był dowódcą I baonu w 18 Dywizji Piechoty. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Od 29 sierpnia 1920 był oficerem 49 pułku Strzelców Huculskich w garnizonie Kołomyja, w którym w 1923 był pełniącym obowiązki komendanta kadry batalionu zapasowego, a w 1924 był pełniącym obowiązki dowódcy I batalionu. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927. 23 maja 1927 roku został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza 59 pułku piechoty wielkopolskiej w Inowrocławiu. W lutym 1929 został oddany do dyspozycji Samodzielnego Wydziału Wojskowego MSW. Po odbyciu praktyki administracyjnej został prowizorycznym radcą wojewódzkiego w Urzędzie Wojewódzkim w Poznaniu (od 18 czerwca 1929), od 30 lipca 1929 był prowizorycznym radcą wojewódzkim w Urzędzie Wojewódzkim w Tarnopolu. Z tej funkcji został mianowany z dniem 4 września 1929 na urząd starosty powiatu skałackiego. Pełnił tę funkcję do 17 września 1930. Od 18 września 1930 był prowizorycznym radcą wojewódzkim w Urzędzie Wojewódzkim we Lwowie. W 1931 został zwolniony ze służby w MSW. Od 1931 do 1935 pracował w Kasie Chorych i Ubezpieczalni Społecznej we Lwowie.