Antoni Żarczyński (ur. 30 listopada 1875 w Podbużu, zm. 8 stycznia 1963 w Warszawie) – polski działacz socjalistyczny i polonijny.

Życiorys Był synem dzierżawcy Adama i Józefy z Bagińskich. Rodzina pochodziła z Wielkopolski, ale w okolice Równego przeniosła się po wydarzeniach Wiosny Ludów. Od młodych lat działał w Polskiej Partii Socjalistycznej, za co groziło mu aresztowanie i w związku z czym na przełomie lat 1906 i 1907 wyemigrował do Belgii, a następnie do USA. W 1910 wstąpił do organizacji socjalistycznej w Pullman. W 1912 przeniósł się do Chicago, gdzie był członkiem Komitetu Wykonawczego Związku Polskiego Socjalistycznej Partii. Sekretarzował również tamtejszemu chórowi Lira. Występował przeciwko traktowaniu ziem polskich, jako części Rosji. W związku z działaniami rozłamowymi w polskim nurcie socjalistycznym, popierał frakcję prolegionową. Po przeprowadzce do Detroit, pracując jako monter w zakładach Forda, działał w tamtejszym Komitecie Obrony Narodowej. Był współzałożycielem socjalistycznej placówki – Domu Ludowego w Detroit, a także zwolennikiem ścisłej współpracy z krajową PPS. 19 grudnia 1920 opowiedział się za poparciem prowizorycznego, nowego Komitetu Wykonawczego, dystansującego się od działaczy ściśle komunistycznych. Wkrótce powrócił do Polski (po tragicznej śmierci ojca i żony – Ferdynandy z Szuwarskich).