W kraju przebywali trzej jego synowie – Andrzej, Dominik i Stanisław. Działał w strukturach PPS na Wołyniu, ale trudno mu było zaaklimatyzować się w warunkach krajowych i po zamachu na Gabriela Narutowicza wyjechał ponownie do Detroit (początek 1923). Na zjeździe socjalistów w 1924 bronił łączności z PPS w Polsce i sprzeciwiał się połączeniu z partią amerykańską. W 1925 był polskim delegatem na zjazd lewicy w Detroit. Jeszcze przed zamachem majowym odciął się od zwolenników sanacji. W 1936 kandydował na kongresmena w pierwszym dystrykcie w Detroit (bez powodzenia). W 1941 poparł sojusz z ZSRR i organizację armii polskiej w tym państwie. W 1946 był delegatem na narodową konwencję Partii Socjalistycznej. W 1953 krytycznie oceniał początek rządów republikańskich w USA. W 1955 protestował przeciw wywłaszczeniu Domu Ludowego pod budowę autostrady (bezskutecznie), co przypłacił osłabieniem stanu zdrowia. W sierpniu 1961 powrócił drogą morską do Polski, gdzie początkowo przebywał na Górnym Śląsku, a następnie w Warszawie.