Był uczestnikiem obleżenia Mirhorodu i Łochwicy i bitwy pod tym miastem.
W czasie sejmu 1659 został nobiltowany za: rycerskie odwagi godne respektu i słusznej nagrody przypuszczony do szlacheckiego w tej Rzeczypospolitej klejnotu i wszystkich wolności.
W połowie 1659 niewątpliwie pod wpływem Rosji, która wykorzystała jego osobiste ambicje, stanął na czele przeciwników Wyhowskiego, stając się głównym pretendentem do buławy hetmańskiej. Szczególnie aktywnie zaczął działać przeciw Wyhowskiemu w ostatnich dniach sierpnia 1659 w Perejasławiu, otwarcie buntując się przeciw Rzeczypospolitej. Stanął na czele czerni, występując przeciw unii hadziackiej. Po rzezi polskiego garnizonu w Niżynie zbuntowało się niemal całe Zadnieprze, zabito m.in. Jerzego Niemirycza i zamordowano w okrutny sposób Daniela Wyhowskiego, brata hetmana. Pod wpływem tych wydarzeń i w obawie przed wybuchem wojny domowej Wyhowski ustąpił. Za zorganizowanie buntu Cieciura został mianowany przez cara hetmanem nakaźnym Ukrainy lewobrzeżnej oraz otrzymał kilkadziesiąt skór sobolich i kilkaset rubli.