Gdy po dymisji Wyhowskiego rada kozacka wybrała hetmanem zaporoskim Jerzego Chmielnickiego, Cieciura niewłasnoręcznie, sygnował wybór nowego hetmana oraz złożył przysięgę wierności. Mimo to nie przestawał być stronnikiem i współpracownikiem dworu moskiewskiego. Pod wpływem Cieciury młody Chmielnicki zmienił front i oddał się pod opiekę cara rosyjskiego.
W 1660 Cieciura doradzał Szeremietiewowi w przygotowaniu wyprawy cudnowskiej, był członkiem wojennej rady rosyjskiej, współautorem planu działań wojennych przeciw Rzeczypospolitej. Podczas narady rosyjskich dowódców w Wasilkowie, przeforsował koncepcję działań zaczepnych przeciw wojskom koronnym. W czasie tej kampanii dowodził korpusem jazdy (20 000), w którego skład wchodziło 6 pułków kozackich. 11 września 1660, gdy prowadził kilkuset osobową awangardę wojsk rosyjskich, został zaatakowany przez 2-tysięczny oddział sprzymierzonych z Rzecząpospolitą Tatarów, mimo ciężkich strat zdołał zorganizować tabor i silnym ogniem z broni palnej zmusił ordyńców do odwrotu.