Między tymi była także hetera Hypsykratia, zawsze jakoś męski zachowująca charakter, męską odwagę. Sam król nazywał ją Hypsykratesem. Wtedy też miała perski strój męski i konia. Nie nużyła się fizycznie długimi jazdami ani się męczyła opieką nad królem i jego koniem.

Waleriusz Maksymus tak opisuje niezwykłą urodę Hypsykratii:

Królowa Hypsykratia niezwykle kochała męża – to dla niego porzuciła zacny blask jej urody niewieściej i przejąwszy męski strój w wojnę mu towarzyszyła. Obcięła swoje piękne włosy i do konia i broni tak przywykła, że mogła odtąd dzielić jego trudy i zwycięstwa. Gdy został pokonany przez wielkiego Pompejusza, towarzyszyła mu w wygnaniu i w ciele i w duchu nieporuszonym. Jej niezwykła wierność była dla Mitrydatesa największą osłodą wygnaniaWaleriusz Maksymus:Ksiąg o sławnych czynach i powiedzeniach dziewięć ks. VI, 6.

Przypisy

Kategoria:Królowe Kategoria:Urodzeni w II wieku p.n.e. Kategoria:Zmarli w 63 p.n.e.