Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 1 pułku ułanów. Był żołnierzem I szwadronu pułku. W 1915 mianowany podoficerem. W 1917 ukończył Szkołę Oficerską Kawalerii w Ostrołęce. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 11 pułku ułanów Legionowych oraz w szeregach 201 Ochotniczego pułku szwoleżerów, którego dowódcą był wówczas jego brat rtm. Rudolf Dreszer. Służył jako adiutant pułku i dowódca szwadronu. Brał udział w kontrofensywie na Wołyniu w 1920. W 1921 za swoje czyny został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari. Został awansowany do stopnia rotmistrza rezerwy kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. i 30. był oficerem rezerwowym 1 pułku szwoleżerów w Warszawie.
Podczas I wojny światowej rozpoczął studia prawnicze, które ukończył w niepodległej Polsce. W okresie II Rzeczypospolitej po przeniesieniu w stan spoczynku pracował jako adwokat w Warszawie. Działał w Lidze Morskiej i Rzecznej. W okresie II RP został osadnikiem wojskowym w osadzie Orliczyn (gmina Chotiaczów w województwie wołyńskim), wraz z nim osadnikami byli tam jego brat Rudolf oraz płk Stanisław Dreszer.