Zmiany, które wprowadzali dotyczyć mają głównie chrystologii.
Wśród zmian dokonanych przez „proto-ortodoksów” Ehrman wyróżnia kilka grup, jedna z nich była zwrócona przeciw adopcjanistom (omawia je na stronach 47–118), inna jest konsekwencją walki z separacjonistami (strony 119–180), trzecia zwrócona jest przeciw doketom (strony 181–261). W rozdziale piątym zastanawia się nad złożonością problemów, z jakimi musieli się uporać „proto-ortodoksi” w ich walce z patrypasjanizmem oraz modalizmem (strony 262–273).
Według Ehrmana zmiany dokonane przeciwko adopcjanistom miały na celu uniknięcie poglądów, że Jezus miał ludzkiego ojca, albo że został adoptowany jako Syn Boży podczas chrztu. Jako przykłady podaje opuszczenie słowa „rodzice” w Łk 2,27, zamiana „Józefa” na „ojca” w Łk 2,33, zamiana „Józefa i Marii” na „rodziców” w Łk 2,43 przez niektóre rękopisy.
Jako jeden z przykładów ingerencji dokonanej przeciwko separatystom Ehrman podaje 1 J 4,3:
παν πνευμα ο μη ομολοπγει τον Ιησουν (każdy duch, który nie wyzna Jezusa) nie jest od Boga παν πνευμα ο λυει τον Ιησουν (każdy duch, który oddziela się od Jezusa) nie jest od Boga
Jako przykłady interpolacji dokonanych przeciwko doketom podaje Łk 22,43-44; 24,12;