Pierwszym źródłem świadczącym o istnieniu zwyczaju warzenia i spożywaniu piwa był, wprowadzony przez księcia Henryka IV Probusa, dokument lokacyjny pochodzący z 1272 roku. Ów dekret wprowadzał prawo „mili piwnej”, na podstawie którego miasta w odległości jednej mili (ok. 7,5 km) od murów posiadały wyłączność na prowadzenie rzemiosła i handlu w tym warzenia i sprzedaży piwa. W 1290 roku „prawo mili” zostało ponownie poświadczone przez Henryka V Brzuchatego.
thumb|left|200px|Browar Kipkego przy ul. Długiej. 23 września 1273 roku został wprowadzony nakaz opłaty za przynależność do cechu karczmarzy. W Kodeksie Dyplomatycznym Śląska opublikowano dokumenty, statuty rzemieślnicze, pochodzące z ok. 1300 roku, które zawierały przepisy dla dwóch grup związanych z wytwarzaniem piwa – karczmarzy i słodowników. Prawo przyznawało monopol na produkcję i sprzedaż piwa karczmarzom oraz mieszczanom posiadającym przywileje browarnicze zwane Brauurbar. Nakazywało również producentom chmielu sprzedaż wysokiej jakości produktu i zakaz sprowadzania piwa z innych regionów. Słodownicy mogli tylko wytwarzać podstawowy surowiec dla piwowarstwa, a sami warzyć piwo jedynie dla własnych potrzebSchlesische Urkunden zur Geschichte des Gewerberechts insbesondere des Innungs. Aus der Zeit vor 1400 Codex diplomaticus Silesiae, Breslau 1867, B VIII, s. 110 ..