Pod koniec XIII wieku, po wprowadzeniu prawa magdeburskiego, mieszczanie tych samych profesji zajmowali sąsiednie parcele. Ulica, nad którą były działki biegła wzdłuż fosy miejskiej od placu przy kościele św. Krzysztofa do ul. Ruskiej i nosiła nazwę Undern MelzernUlica widoczna jest na planie Weinerów z 1562 roku.. Obszar wokół ulicy znajdował się poza murami miejskimi i był zasiedlany przez rzemieślników wytwarzających słód dla karczmarzy oraz przez przedstawicieli innych zawodów. Rada Miasta wytyczyła wówczas parcele na budowę słodowni. W XIV wieku obszar został zamknięty drugim obwodem fortyfikacji miejskich, tzw. międzymurze. Powstały wówczas liczne słodownie. Pierwsze na tyłach ulicy Świdnickiej, pomiędzy późniejszą Słodową (Hummerei) a Menniczą (ówczesną Groschin Gasse), gdzie do największej zaliczano słodownię powstałą w 1349 roku przed Bramą Świdnicką. Drugim rejonem powstawania słodowni były tereny na wschód od ul. Krupniczej, św. Antoniego oraz Ruskiej. Przy słodowni powstawały młyny mielące zboże potrzebne do wyrobu słodu. Jeden z nich, Młyn Siedmiu Kół, został wybudowany w 1292 roku na Czarnej Oławie, koło ulicy Krupniczej. Drugi mający podobne przeznaczenie znajdował się między Furtą Młyńską a Kępą MieszczańskąM.