Goliński Socjotopografia późnośredniowiecznego Wrocławia, Acta Universitatis Wratislaviensis No 2010, historia CXXXIV, Wrocław 1997, s. 78.
Po roku 1300 do Wrocławia zaczęto sprowadzać piwa z innych miejscowości. Najbardziej znane było piwo świdnickie, pierwszy raz wzmiankowane w księdze rachunkowej miasta Henricus Pauper, w 1332 roku. Od niego swą nazwę wywodzi najstarsza piwiarnia Wrocławia – Piwnica Świdnicka, po raz pierwszy wzmiankowana w źródłach z 1418 roku. Cenionym trunkiem było również piwo ścinawskie, rozsławione głównie przez Konrada Garbatego. Sprowadzanie piwa spoza granic miasta powodowało niezadowolenie wśród miejscowych warzelników. Z tego powodu wybuchały spory, które znane są jako wojny piwne. Pierwsza „wojna” wybuchła z powodu sporu o prawo sprowadzania przez kapitułę piw zamiejscowych w latach 1380–1382 i spowodowała nałożenie na miasto interdyktu. Aby rozwiązać konflikt cechy we wrześniu 1389 roku, zwróciły się w tej sprawie do czeskiego króla Wacława IV. W 1390 roku, 4 stycznia, spisano nowy statut rzemieślników w tym i karczmarzy. Ponownie zabroniono sprowadzania piwa z innych miejscowości, a złamanie zakazu groziło grzywną jednej marki i przekazaniem trunku Piwnicy Świdnickiej. Produkcja piwa pozostawała w gestii zrzeszonych mieszkańców miasta.