Zajmujący się twórczością Verdiego Julian Budden określił jednak muzykę do Caro nome jako jeden z najlepszych przykładów kompozycji wielkiego Włocha na instrumenty dęte drewniane. Ponadto nacisk w arii położony jest na słowa desir i sospir (pragnienie, westchnienie). Bohaterce towarzyszą delikatnie wtórujące skrzypce. Współgrają one nawet z biciem jej serca. Od taktu 24. mamy do czynienia z przetworzeniem wcześniejszego materiału zarówno w warstwie muzycznej, jak też słownej, jednak coraz mocniej w młodej bohaterce wzrasta uczucie i nie może ona przestać myśleć o swoim Gualtierze. Arię kończy kadencja.
Bezpośrednio po tej arii książęcy dworzanie uprowadzają Gildę, by oddać ją jako kolejną zdobycz własnemu panu. Przyłącza się nawet do nich oszukany i niczego nieświadomy Rigoletto.
Komentarz Caro nome to pierwsza i jedyna aria Gildy, która też odbierana jest jako pierwszy krok bohaterki będącej jeszcze naiwną dziewczyną na drodze mającej się zakończyć poświęceniem jej życia za kochanego mężczyznę, o którym sama zdąży się przekonać, iż jest zdolny do okrutnej zabawy uczuciami.
Podczas światowej prapremiery Rigoletta w Gran Teatro la Fenice (11 marca 1851) rolę Gildy śpiewała Teresa Brambilla.
Przypisy
Kategoria:Sopranowe arie operowe Kategoria:Włoskojęzyczne arie operowe Kategoria:Arie i inne fragmenty z oper Giuseppe Verdiego