Autorzy ocalałych tekstów żyli wiele wieków po zakończeniu wojny i opierali się na pracach wcześniejszych pisarzy. Kilku autorów źródeł z których korzystał Liwiusz, doświadczyło wojny Rzymu ze sprzymierzeńcami (91–88 p.n.e.) i wydaje się prawdopodobne, że ten późniejszy konflikt wpłynął na opis, ocenę i interpretację wojny latyńskiej, a także zaowocował wprowadzeniem do jej opisów elementów anachronicznych, a nawet mitycznych. U Liwiusza opis pierwszego roku wojny przybiera wręcz formę przypowieści o roli bogów w sprawach ludzkich.
Tło wydarzeń Antyczni Latynowie nie tworzyli scentralizowanego organizmu państwowego, a raczej luźną sieć samorządnych miast i osiedli połączonych wspólnym językiem, kulturą oraz niektórymi instytucjami religijnymi i prawnymi. W V wieku p.n.e. latyńskie miasta-państwa zawiązały sojusz wojskowy, Foedus Cassianum, wymierzony przede wszystkim przeciwko agresywnym sąsiadom – Ekwom i Wolskom. Rzym, największe spośród miast w Lacjum, w sposób naturalny przejął rolę przywódcy tego sojuszu. W początkach IV wieku p.n.e. najazdy Ekwów i Wolsków ustały, za to członkowie sojuszu coraz bardziej obawiali się wzrostu potęgi Rzymu. W pierwszej połowie stulecia wybuchło kilka wojen między Rzymem a jego niedawnymi sojusznikami, teraz często sprzymierzonymi z Wolskami.