Historia Żelechowa sięga XIII wieku, rozwój miasta załamał się po potopie szwedzkim. W czasie drugiej wojny światowej zginęła ponad połowa mieszkańców, a miasto zmieniło swój charakter.
thumb|290px|Widok północnej pierzei Rynku i kościoła parafialnego w czasie I wojny światowej thumb|290px|Podobne ujęcie w 2007 r. thumb|200px|Ignacy Wyssogota Zakrzewski thumb|200px|Romuald Traugutt w mundurze armii rosyjskiej thumb|290px|Sztetl żelechowski w 1916 roku thumb|290px|Kamienica, do budowy której doprowadził Antoni Michałowski thumb|290px|Kościół filialny
Okres przedlokacyjny Tereny Żelechowa leżały w obszarze zamieszkanym przez plemię Lędzian, którzy prawdopodobnie zostali podbici przez księcia Wiślan, a ci z kolei przez państwo wielkomorawskie. Dlatego też później Żelechów wraz z całą ziemią stężycką należał do województwa sandomierskiego, a co za tym idzie do Małopolski().
Żelechów był początkowo prawdopodobnie ulicówką. Były to dwie ulice rozwidlające się z okolicach obecnego kościoła i skrzyżowania ulicy Długiej z ulicą Kościuszki. Jedną z tych dwóch najstarszych ulic jest właśnie ulica Długa. Jej południowa odnoga zatarła się jednak i jej środkowy przebieg nie jest obecnie czytelny.