Inne źródła twierdzą, że Żelechów uzyskał prawa miejskie w 1447 roku od Kazimierza Jagiellończyka dla Mikołaja i Jędrzeja Ciołków herbu własnego. Data ta jest podawana przez niektóre źródła w wątpliwośćOsoby popierające tę tezę uważają, że ponieważ w pożarze z 1692 roku zaginął oryginalny akt nadania praw miejskich, nastąpiła nadinterpretacja dokumentu nadającego targi z 1447. W tym akcie Żelechów występuje już jako miasto. Według tych źródeł Żelechów uzyskał prawa miejskie do 1430 roku.. Kronikarz Jan Długosz w swoim Liber Beneficiorum z lat 1470-80 podaje, że w Żelechowie znajdował się drewniany kościół. W tym okresie administracyjnie leżał w ziemi stężyckiej należącej do końca XVIII wieku w województwie sandomierskim. Przez miejscowość przechodziła droga biegnąca z Radomia opcjonalnie przez Sieciechów, Stężycę lub Kozienice, Korytnicę do Żelechowa i dalej do Tuchowicz, Łukowa, Brześcia i Grodna oraz druga z Lublina do Warszawy przez Garwolin i OkrzejęAtlas Historyczny Polski w drugiej połowie XVI wieku, Polska Akademia Nauk, Warszawa 1993. Było to miasto prywatne, co oznacza, że ziemia, a często także budynki, nie należały do mieszkańców, a były tylko dzierżawione od właściciela majątku. Początkowo była nimi rodzina Ciołków, która później przybrała nazwisko Żelechowskich.