Włodzimierz Krynicki (ur. 13 lutego 1869 w Samborze, zm. po 29 marca 1941) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 13 lutego 1869 w Samborze, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Lucjana i Joanny de Mosing. W 1890, po ukończeniu Szkoły Kadetów Piechoty w Budapeszcie, został mianowany kadetem ze starszeństwem z 1 września 1890 i wcielony do 102 czeskiego pułku piechoty w Pradze.
Od 25 lutego 1915 służył w polu w II baonie 3 Pułku Piechoty Legionów Polskich. 20 stycznia 1916, po 11 miesiąch spędzonych na froncie zachorował na malarię. Po rekonwalescencji został przeniesiony do 6 Pułku Piechoty. W kwietniu był odnotowany w Stacji Zbornej LP w Budapeszcie i przedstawiony do odznaczenia austriackim Krzyżem Wojskowym Karola.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Podczas obrony Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej w stopniu porucznika był komendantem dzielnicy IV Miejskiej Straży Obywatelskiej we Lwowie. W 1920 został zdemobilizowany.