8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu majora rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 18. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Został przydzielony do 26 pułku piechoty w garnizonie Lwów; w 1923 jako oficer rezerwowy, w 1924 jako oficer pospolitego ruszenia. W marcu 1930 został zwolniony od powszechnego obowiązku wojskowego.
W 1930 był przewodniczącym komitetu wykonawczego Komitetu Obywatelskiego Obchodu XII-tej Rocznicy Obrony Lwowa. Był wiceprezesem zarządu koła Związku Oficerów Rezerwy RP we Lwowie.
5 listopada 1940 został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD i uwięziony we Lwowie. 29 marca 1941 został skazany na karę 5 lat łagrów, a następnie zesłany na terytorium Uzbeckiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej.
Był żonaty, miał córkę Marię Danutę (ur. 7 sierpnia 1920).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7470 – 17 maja 1922. Krzyż Niepodległości – 17 marca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 10 listopada 1938 „za zasługi na polu pracy społecznej”. Krzyż Walecznych czterokrotnie Srebrny Medal Waleczności 1.