Od 1 stycznia 1908 był zatrudniony na stanowisku urzędniczym w Banku Krajowym we Lwowie.

Po wybuchu I wojny światowej w sierpniu 1914 został zmobilizowany do macierzystej jednostki i w składzie 6 baterii służył na froncie rosyjskim i serbskim do końca września 1916. Został awansowany na stopień porucznika w rezerwie artylerii fortecznej z dniem 1 lipca 1915. Od 2 października 1916 do 20 kwietnia 1918 pozostawał instruktorem w baterii zapasowej swojego pułku. Od maja 1918 był oficerem 12 pułku artylerii ciężkiej jako oficer baterii i dowódca baterii nadmorskiej.

Po powrocie do Lwowa w listopadzie 1918 uczestniczył w obronie miasta podczas wojny polsko-ukraińskiej. U kresu tych walk zgłosił się do Wojska Polskiego i 23 listopada 1918 został przydzielony do lwowskiego Dowództwa Artylerii WP. 28 lutego 1919 został skierowany do Krakowa i wyznaczony na stanowisko dowódcy baterii zapasowej 2 pułku artylerii górskiej. W 1919 wyreklamowano go z armii z inicjatywy wcześniejszego pracodawcy (późniejszy Bank Gospodarstwa Krajowego), po czym pracował tamże jako kierownik działu likwidatur. W trakcie wojny polsko-bolszewickiej zgłosił się do wojska i został dowódcą baterii w 205 pułku ochotniczym, walcząc od końca lipca do końca grudnia 1920 na Wołyniu i Podolu. W ostatnim dniu tego roku został zdemobilizowany.