Bunt Dziwana – bunt możnowładcy Dziwana, syna Wajsyla przeciwko księciu gdańskiemu i świeckiemu Mściwojowi II, który miał miejsce w 1285.
Dziwan pochodził z rodziny pruskich emigrantów, która prawdopodobnie około połowy XIII wieku osiedliła się na Pomorzu Gdańskim, uchodząc przed Krzyżakami z Prus. Ojciec Dziwana, Wajsyl od 1267 piastował godność cześnika gdańskiego. Posiadał dwóch braci: Glabuna i Sadyka. Cała rodzina w wojnie domowej Mściwoja II z księciem gdańskim Warcisławem (1269-1271), poparła Mściwoja, który w konflikcie zwyciężył. Wajsyl został wówczas wojewodą świeckim. W 1275 stanowisko to zostało mu przez Mściwoja cofnięte – otrzymał w zamian analogiczne, w Tczewie, a w 1277 nominowano go na urząd wojewody gdańskiego. Wszystkie te ruchy Wajsyl potraktował jako niełaskę, gdyż centrum życia ówczesnego państwa Mściwoja było Świecie. Funkcję wojewody Wajsyl sprawował do 4 stycznia 1286, kiedy to zastąpił go kasztelan słupski – Święca. Również pozostali członkowie rodziny Wajsylowiców utracili swoje dotychczasowe przywileje. Powyższe było genezą wystąpienia syna Wajsyla – Dziwana przeciwko Mściwojowi II. Stronnictwo Dziwana miało na celu usunięcie z pomorskiego tronu Mściwoja i osadzenie na nim księcia brzeskokujawskiego Władysława Łokietka, którego matka – Eufrozyna, była żoną Mściwoja.