Inną motywacją mogło być zapobieżenie przewidzianej umową kępińską sukcesji tronu pomorskiego przez Przemysła II, ugodowego wobec Krzyżaków, nie lubianych przez Prusów, do których należeli Wajsylewice. Jeszcze inną hipotezą, zupełnie nie popartą źródłowo, mogła być reprezentacja przez Dziwana interesów księcia rugijskiego – Wisława II, pretendującego do tronu pomorskiego. O samym buncie nie wiadomo zbyt wiele – wiedza oparta jest na jednym dokumencie Mściwoja z 1292, dotyczącym wsi Witomino. Fragment o buncie ma następujące brzmienie: My Mściwój, z łaski bożej książę pomorski, wiadomym czynimy tak współczesnym jak i w przyszłości pismo nasze oglądającym, że wieś Witomino z naszej łaski posiadł niegdyś Dziwan syn Wajsyla. Tenże Dziwan w jawnej przeciwko nam zdradzie został odnaleziony i wyrokiem sędziów i baronów wielkopolskich na zawsze pozbawiony został wszystkich dóbr posiadanych w naszym księstwieBłażej Śliwiński, Zagadkowy bunt Dziwana Wajsylewica na Pomorzu Gdańskim w 1285 r., w: Mówią Wieki, nr 3/1988, s.19-21,47, ISSN 0580-0943.