Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie i na Wołyniu. Po kryzysie przysięgowym we wrześniu 1917 został wcielony do armii austriackiej i dokonał dezercji z jej szeregów. Później działał w Polski Organizacji Wojskowej.
W listopadzie brał udział w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej służąc w stopniu podporucznika w Odcinku VI., pododcinek Kleparów. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Służył w sztabie 2 Dywizji Piechoty Legionów. Latem 1920 brał udział w obronie Warszawy podczas wojny polsko-bolszewickiej w szeregach Armii Ochotniczej. Od 1 sierpnia 1921 był szefem Oddziału II Informacyjnego w Dowództwie Okręgu Generalnego „Kielce”. Analogiczną funkcję sprawował w Dowództwie Okręgu Generalnego „Lwów”. Był przydzielony do 4 pułku piechoty Legionów. Z dniem 12 września 1921 został przeniesiony do rezerwy. Został awansowany do stopnia kapitana rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 17 pułku piechoty w garnizonie Rzeszów. W 1934 był oficerem rezerwowym 48 pułku piechoty i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Stanisławów.