Łobzów (; , hist. również Odnoka) – wieś na Białorusi, w rejonie mostowskim obwodu grodzieńskiego, około 34 km na południowy wschód od Mostów.
Wieś duchowna położona była w końcu XVIII wieku w powiecie słonimskim województwa nowogródzkiegoВялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 98..
Historia Najstarszym znanym dziś właścicielem obszernych włości dereczyńskich, do których należał klucz kotczyński, w skład którego wchodził majątek Łobzów, był na początku XV wieku niejaki Kopacz, po którym dziedziczył je jego syn Bazyli (Wasyl-Waśko) Kopaczewicz, a po nim – jego syn Jacek. Jacek zmarł najprawdopodobniej bezpotomnie, ponieważ po nim dziedziczyła jego siostra, Anna Kopaczewicz, która wniosła ten posag do majątku swego męża Michała Sanguszki, (~1451–~1499), starosty krzemieckiego. W wyniku ślubu ich córki Newidany z księciem Janem Połubińskim oraz ślubu wnuka Michała i Anny, Aleksandra (~1508–1565) (syna Andrzeja) z Hanną Połubińską (siostrzenicą Jana), znaczna część dóbr debreczyńskich stała się własnością rodziny Połubińskich (w tym klucz kotczyński), reszta – Sanguszków herbu Pogoń Litewska. W I połowie XVII wieku dobra dereczyńskie należały do Konstantego Połubińskiego (~1582–1640), kasztelana mścisławskiego, prawnuka wyżej wspomnianego Jana.