Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Łobzów, wcześniej należący do województwa nowogródzkiego Rzeczypospolitej, znalazł się na terenie powiatu słonimskiego (ujezdu) guberni słonimskiej, później litewskiej i grodzieńskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Łobzów wrócił do Polski, znalazł się w gminie Dereczyn w powiecie słonimskim województwa nowogródzkiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi. Do 2013 roku wieś znajdowała się w sielsowiecie Jeziorki Wielkie, od 2013 roku wchodzi w skład sielsowietu Kuryłowicze.
W 2009 roku wieś liczyła 35 mieszkańców.
Dawny dwór Na przełomie XVIII i XIX wieku, po pożarze pałacu w Kotczynie, Połubińscy przenieśli się do Łobzowa, gdzie wznieśli dwór obronny, do którego prowadziła grobla przez bagna. Był to drewniany, parterowy dom wzniesiony na wysokiej podmurówce, na planie długiego prostokąta. Był przykryty wysokim, gontowym, czterospadowym dachem z lukarnami. Trójkątny, przykryty dwuspadowym daszkiem, szczyt centralnego ganku był podtrzymywany przez cztery cienkie kolumienki. Odpowiednikiem ganku po stronie ogrodowej był duży taras.