„Witolda” oczyścili z nieprzyjaciela większą część Borzęcina, lecz napotkali na silny opór ze strony plutonu Wehrmachtu, który zabarykadował się w murowanym budynku miejscowej szkoły. Po dwóch godzinach walki niemiecka obrona zaczęła słabnąć, lecz polscy żołnierze musieli przerwać atak, gdy ubezpieczenia ostrzegły o zbliżaniu się nieprzyjacielskiej odsieczy z bronią pancerną. Po zakończeniu walki żołnierze naliboccy wycofali się na pozycje wyjściowe.
Natarcie na lewym skrzydle również rozpoczęło się o godz. 20:00, miało jednak zupełnie inny przebieg. Wkrótce po nawiązaniu kontaktu bojowego z przeciwnikiem kpt. „Dulka” polecił bowiem przerwać atak i przystąpić do odwrotu. Swoim oficerom wyjaśnił, że zaobserwowany przed momentem samolot rozpoznawczy sprowadzi niemiecką odsiecz, stąd akcja nie ma szans powodzenia i spowoduje wyłącznie niepotrzebne straty. „Dulka” miał przy tym nie powiadomić por. „Doliny” o przerwaniu natarcia. Józef Krzyczkowski postępowanie „Dulki” oceniał krytycznie. Decyzji swojego dowódcy bronił natomiast por. Edward Bonarowski ps. „Ostromir”.