Tadeusz Zabłudowski (ur. 7 stycznia 1907 w Warszawie, zm. 25 czerwca 1984) – polski historyk żydowskiego pochodzenia, tłumacz, encyklopedysta, w okresie 1946–1948 szef urzędu cenzury, w latach 1951–1953 dyrektor Państwowego Wydawnictwa Naukowego, członek Komisji Prasowej Komitetu Centralnego Polskiej Partii Robotniczej i Komisji Prasowej Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii RobotniczejMichał Przeperski, Komisja Prasowa KC PZPR 1956–1957, w: Polska 1944/45-1989 : studia i materiały 14 (2016), s. 101-103..
Życiorys thumb|upright|Grób Zabłudowskiego na Powązkach Wojskowych (2011) Tadeusz Zabłudowski urodził się w rodzinie żydowskiej jako syn Beniamina (–1942) i Emmy z domu Wolf (1881–1942). Miał brata Rafała (1914–1942).
W 1930 ukończył Szkołę Główną Handlową (SGH), pracował jako tłumacz, literat i dziennikarz. Od marca 1928 działał w Związku Młodzieży Komunistycznej (ZMK)/KZMP, od 1929 członek KC KZMP, od 1930 działacz KPP. Został aresztowany za działalność komunistyczną i osadzony na Pawiaku, za kolportaż druków KPP był od września 1931 do sierpnia 1932 więziony w Więzieniu Mokotowskim. Tłumaczył radziecką literaturę i niemiecką literaturę emigracyjną, w 1935 został członkiem Związku Literatów PolskichBiografia w Biuletynie Informacji Publicznej [dostęp 2024-08-08].