W latach 60. zainteresował się geometrią, którą postrzegał jako podstawę myśli i kompozycji plastycznej. Bogdanowicz rysował w swoich obrazach, kształtowanych z gęstej materii określone formy, nadawał fakturze rytmy pionowe lub poziome, tworzył wypukłe okręgi, które gładzone na powierzchni, nabierały metalicznego połysku złota czy srebra na tle ciemnym, bliskim czerni.
Aż do roku 1965 w jego pracach zauważalne jest narastanie elementów geometrycznych i coraz większa oszczędność użytych środków. Prostokąt obrazu dzielony bywał zazwyczaj na trzy pola za pomocą zbliżających się ku sobie, regularnych linii eliptycznych lub prostych stykających się pod różnym kątem, a na owych wydzielonych płaszczyznach przemiennie występowała płaskorzeźbowa, zwichrowana faktura, lub osadzony był pojedynczy, niewielki sześcian czy walec na gładkiej, spokojnej powierzchni. Kolor stosował oszczędnie, najczęściej przeciwstawiając gładkie niebieskie płaszczyzny brązowym fakturalnym powierzchniom, lub zderzał czerwień z jasną żółcienią. Jednak wygrywające dążenie do oszczędności użycia środków prowadziło stopniowo do rezygnacji z przeciwstawnych faktur i kolorów.