W 1684 roku, dzięki pomocy Rady Miasta Gdańska, kościół zostaje obudowany w stylu gotycko-barokowym, murowanym z cegły, z wieżą konstrukcji drewnianej, oszalowaną deskami. Jest salowy, pięcioosiowy, z niewydzielonym, trójboczno zamkniętym prezbiterium, przy którym od północy znajduje się zakrystia. Od południa przylega do nawy kaplica; od zachodu dostawiona została w XX wieku mała, drewniana kruchta. O pomocy rajców gdańskich świadczy zabytkowy herb Gdańska z roku 1684 umieszczony na zwieńczeniu wieży kościelnej.
Architektura i zabytki Wnętrze nawy o ścianach gładkich, nakryte jest drewnianym stropem. Na ścianie północnej prezbiterium znajdują się trzy ostrołukowe wnęki i wejście do zakrystii w ostrołukowej wnęce. Nad wejściem wisi drewniany kartusz z gryfem (lub psem) w tarczy herbowej, barokowy (początek XVIII wieku), otoczony liśćmi akantu i zwieńczony koroną. Zachodnią ścianę kaplicy budują dwie płyciny o łuku odcinkowym. Okna korpusu są szerokie, zamknięte ostrołukowo, z kolei okna kaplicy przesklepione odcinkowo. W kościele jest też chór muzyczny – drewniany, barokowy z 1782 roku, z płycinową balustradą, wsparty na dwóch sfazowanych słupach. Na zewnątrz znajduje się profilowany gzyms koronujący z XVII w., podtynkowany.