Elewację zachodnią zwieńczono półszczytem, w którym znajdują się odcinkowo przysklepione otwory z drewnianymi okiennicami. Kaplica sięga wysokości nawy, ma trójkątny szczyt ujęty w kamienne obeliski na wolutowych wspornikach, z wolutowym zwieńczeniem. W jej szczycie umieszczono zegar słoneczny z datą 1680 r.
W szczycie zakrystii i wschodniej ścianie kaplicy można podziwiać małe, ostrołukowe wnęki, okna prezbiterium z uskokiem i wałkiem, dwa otwory wejściowe zamknięte odcinkowo, od zachodu i we wschodniej ścianie zakrystii.
Dachy są dwuspadowe, nawy i prezbiterium o jednej kalenicy, kryte dachówką „holenderką”. W dach wtopiono wieżę, oszalowaną dekoracyjnie deskami, z parami odcinkowo zamkniętych otworów z okiennicami drewnianymi, nakryta czterospadowym, puklastym hełmem, pokrytym blachą, zwieńczonym chorągiewką z datą 1684 r.
Główny ołtarz powstał w baroku, ok. połowy XVIII w., uzupełniany, na przełomie XIX/XX, dekoracją akantową. Ołtarz jest jednokondygnacyjny (pozbawiony zwieńczenia), z cokołem zdobionym festonami i z nowym, owalnym kartuszem w predelli;