Sąd Najwyższy uznał konstytucyjność tej doktryny i wskazał, że organy władzy publicznej mogą ustanawiać prawa wymagające segregacji w placówkach publicznych. W praktyce separacja była formą dyskryminacji, prowadziła do zapewnienia czarnoskórej ludności dóbr gorszej jakości bądź w mniejszej ilości.
Czarni mieszkańcy USA mieli niewielki wpływ na życie polityczne. Nawet na północy bardzo rzadko czarni obywatele byli wybierani na urzędy państwowe. Czarni wyborcy w większości nie byli zarejestrowani w punktach wyborczych, z tego względu nie mogli głosować mimo tego, że formalnie byli uprawnieni do głosowania. W 1952 roku zaledwie 20% czarnych obywateli na południu było zarejestrowanych.
thumb|300px|Jadłodajnia w Belle Glade, po prawej pomieszczenie dla białych, po lewej dla „kolorowych” (1939) W kwietniu 1905 w Niagara Falls w Kanadzie zebrało się grono czarnoskórych intelektualistów (m.in. W.E.B. Du Bois i William Monroe Trotter), którzy zainicjowali ruch (zwany Ruchem Niagara) mający na celu emancypację Afroamerykanów i zniesienie dyskryminacji rasowej. W 1909 do ruchu przyłączyli się biali sprzymierzeńcy, tworząc Krajowe Stowarzyszenie na Rzecz Popierania Ludności Kolorowej (National Association for the Advancement of Colored People) z Du Boisem jako przewodniczącym.