Ruch, obok Konferencji Chrześcijańskich Przywódców Południa, tworzyły inne organizacje i wiele niezrzeszonych osób. Do najważniejszych organizacji należały: Pokojowy Komitet Koordynacyjny Studentów (Student Nonviolent Coordinating Committee, SNCC) (założony w 1960 roku) Kongres Równości Rasowej (Congress of Racial Equality, CORE) (założony w 1942 roku) Krajowe Stowarzyszenie na Rzecz Popierania Ludności Kolorowej (National Association for the Advancement of Colored People, NAACP) (założone w 1909 roku)
Protesty i sit-ins thumb|upright|Zgromadzenie uczestników marszu na Waszyngton (28 sierpnia 1963, National Mall w Waszyngtonie)
Pierwszy przypadek zastosowania sit-ins jako środka protestu miał miejsce 1 lutego 1960. Czterech czarnoskórych studentów North Carolina A&T College zajęło miejsca przeznaczone dla białych w Greensboro Woolworth’s. Odmówiono im obsługi, a oni pozostali na swoich miejscach do zamknięcia lokalu. Następnego dnia pojawili się ponownie, w większej liczbie. Strategia sit-ins jako sposób walki z dyskryminacją w punktach gastronomicznych stała się bardzo popularna i była stosowana w ponad sześćdziesięciu miastach na Południu. Akcje te często kończyły się interwencjami policji. W listopadzie 1961 w Albany w stanie Georgia studenci zorganizowali sit-in w poczekalni autobusowej.