W praktyce stosowano to po 1906 masowo, nie dla uporania się z sytuacjami nadzwyczajnymi, lecz by omijać normalną procedurę ustawodawczą. Dumę raz po raz świadomie zawieszano, by pozwolić rządowi na wydawanie dekretów z mocą ustawy.

Parlament Rosji był dwuizbowy. Izba niższa, Duma składała się z posłów wybranych w wyborach powszechnych, w systemie kurialnym. Izba wyższa – Rada Państwa, istniejąca od 1802, składała się z mianowanych przez monarchę dostojników, oraz przedstawicieli instytucji publicznych (Cerkwi prawosławnej, ziemstw, zgromadzeń szlachty i uniwersytetów), zgodnie z ustawami otrzymała status izby wyższej. Rada Państwa miała działać jako konstytucyjny ogranicznik Dumy, ustawy wymagały bowiem uchwalenia przez obie izby parlamentu i aprobaty Korony. Rada Państwa, wraz z carem, miała prawo weta wobec projektów ustawodawczych izby niższej (art. 112 i 113). Ponieważ Rada Państwa nie była wymieniona w manifeście październikowym, liberałowie rosyjscy uważali jej wprowadzenie w charakterze izby wyższej jako obejście przez cara zasad manifestu.

Obie izby miały corocznie uchwalać budżet państwa.