Z parlamentarnej kontroli budżetu wyłączono jednak spłatę długów państwowych, wydatki dworu cesarskiego oraz „kredyty nadzwyczajne”.
Duma otrzymała prawo „interpelacji”, czyli formalnego przesłuchiwania ministrów, jednak tylko w przypadku kwestionowania praworządności działań rządu. Interpelacje, mimo swego ograniczonego zakresu, odegrały ważną rolę w pracach Dumy.
Jedną z najważniejszych prerogatyw parlamentu były wolność słowa i immunitet parlamentarny. W konsekwencji – od maja 1906 do lutego 1917 Duma była forum nieskrępowanej krytyki ustroju przez przedstawicieli różnych ugrupowań politycznych, co wobec ich niecenzurowanej publikacji w prasie podważało status samodzierżawia i systemu biurokratycznego w szerokiej opinii publicznej.
Konstytucja po raz pierwszy w dziejach Rosji powołała w miejsce dotychczasowego systemu pojedynczych ministerstw formalną Radę Ministrów, z przewodniczącym, który był premierem rządu. Decyzje podejmowane przez gabinet obowiązywały odtąd wszystkich ministrów.
Bibliografia
Richard Pipes, Rewolucja Rosyjska, Warszawa 1994; Wyd. PWN;