Umundurowanie Mundur kawalerii przez cały XVIII w. utrzymywał się w formie zbliżonej do polskiego stroju szlacheckiego. W epoce saskiej jazda autoramentu polskiego przez długi czas nie siadała formalnego munduru. Żołnierze ubierali się według własnego uznania, lecz zawsze posiadali czapki, kontusze, żupany i szarawary.
Po 1778 Duży wpływ na kształtowanie się polskiego munduru wojskowego wywarły formacje konfederacji barskiej. Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów była sukienna czapka z kwadratowym wierzchem, bez daszka, obszyta na otoku barankiem, tzw. konfederatka. Charakterystyczna była także kurtka, powstała po skróceniu kontusza do połowy uda. Przepisy dotyczące umundurowania wydano 9 lutego 1778. Oficerowie i towarzysze powinni nosić czapki karmazynowe, z czarnym barankowym otokiem, ozdobione białą kokardą i kitą oraz srebrnym dla oficerów lub srebrno-karmazynowym dla towarzyszy sznurem. Kurtka miała być granatowa, z karmazynowym wykładanym kołnierzem i karmazynowymi wyłogami oraz mankietami. Pod kurtką miał być noszony biały żupan sięgający do kolan lub krótki żupanik. Szarawary miały mieć kolor granatowy, ze skórzanymi karwaszami i karmazynowymi lampasami, a białe płaszcze posiadały granatowe kołnierze.