Była to broń skałkowa z zamkiem bateryjnym typu francuskiego, gładkolufowa o kalibrze 17 mm, długości całkowitej około 1,2 m i wadze około 4 kg. Karabinki te miały mosiężną ziarnową muszkę i celownik szczerbinkowy. Kolba i łoże wykonywano z czernionego drewna orzechowego, a cały osprzęt z mosiądzu. Na wyposażenie litewskich brygad sprowadzano austriackie karabinki model 1770/74. W czasie powstania kościuszkowskiego cześć jednostek kawalerii narodowej początkowo oddała swoje karabinki nowo formowanym oddziałom piechoty. Jednak brak bagnetów wykluczający walkę wręcz i większa skuteczność tej broni w ręka obeznanych z nią kawalerzystów niż rekrutów piechoty spowodowały, że od maja 1794 już ich nie odbierano.
Na wyposażeniu zarówno towarzyszy jak i szeregowych znajdowały się też pistolety kawaleryjskie. Regulamin nakazywał, aby miały one (podobnie jak i karabinki) kaliber 17 mm. Była to zazwyczaj broń produkowana manufakturze poczdamskiej. Przeważały modele 1742 i 1787 (w polskiej literaturze oznaczane wzorami: 1740/8 i 1782). Oficerowie najczęściej byli uzbrojeni w pistolety krajów produkcji o kalibrze 17–20 mm.