Uzbrojenie System uzbrojenia kawalerii narodowej stanowił kontynuację uzbrojenia chorągwi pancernych z poprzedniej epoki. Zgodnie z instrukcją z 1785, oficer lub namiestnik dysponował szablą i parą pistoletów, towarzysz – kopią o długości 2,87 z karmazynowym proporczykiem o długości 1,15 m, oraz szablą i pistoletami, a szeregowy – karabinkiem, pałaszem i parą pistoletów.
Podczas walki konnej podstawowym uzbrojeniem kawalerzysty stanowiła szabla lub pałasz. Zgodnie z Przepisami ubioru dla Brygad Kawaleryi Narodowej i pułków przedniej straży wojska obojga narodów w kawalerii narodowej powinny mieć one mosiężną oprawę rękojeści. Tak zwana szabla kawalerii narodowej charakteryzowała się jelcem krzyżowo-kabłąkowym, z przednim ramieniem dwukrotnie załamanym pod kątem prostym i połączonym z głownią. Ochronę ręki najczęściej uzupełniała pełniała pozioma tarczka, o owalnym bądź wielokątnym kształci z brzegami prostymi lub wywiniętymi ku górze. Pocztowi, obok pałaszy, dysponowali także karabinkiem. Karabinki były przeważnie importowane z Prus. Najczęściej sprowadzano karabinki dragońskie wzór 1740, 1786 i 178. W latach 1789–1790 dla potrzeb brygad kawalerii narodowej i pułków przedniej straży zakupiono 15 000 sztuk karabinków wzór 1787.