Szarawary miały mieć kolor granatowy, ze skórzanymi karwaszami i karmazynowymi lampasami, a białe płaszcze posiadały granatowe kołnierze. Mundur pocztowych miał różnić się czapką z palonej skóry, z szerokim włosianym otokiem, białą kitą i mosiężną kokardą z królewskim inicjałem „SAR”.

Pomimo wydanego ordynansu w zakresie ubioru wojskowego jazdy, nadal w oddziałach panowała duża dowolność. To dowódca pułku decydował o jego barwie, a towarzysz zaciągający się do chorągwi kupował z własnych środków mundur dla siebie i pocztowego. W „koronnych” pułkach przedniej straży oficerowie i towarzysze nosili karmazynową czapkę z czarnym barankowym otokiem oraz białą kokardą i piórem przypiętym z lewej strony nad otokiem. Czapki szeregowych były dwukrotnie wyższe, a zamiast pióra miały przymocowaną mosiężną szkofię imitującą pióro. Oficerowie nosili granatową kurtkę, z karmazynowym kołnierzem, wyłogami na piersiach i tzw. polskimi mankietami. Towarzysze i pocztowi mieli granatowe katanki z karmazynowymi dodatkami i srebrnymi guzikami oraz z rękawem sięgającym do połowy przedramienia. Dół rękawa był obszyty karmazynową taśmą, a rękawy munduru towarzysza były rozcięte i wzdłuż tego rozcięcia lamowane. Oficerowie i towarzysze nosili na kurtkach srebrne epolety, a pocztowi karmazynowe „dragoniki”.