Poza tym wszyscy żołnierze na czapkach mieli białe kokardy, oficerowie białe pióra, a towarzysze pióra w barwach pułkowych. Ubioru dopełniały skórzane rękawiczki i bielone lederwerki. Pułk JKM miał barwę żółtą, pułk BWL – granatową, pułk BPL – pomarańczową, pułkownika Bielaka – zieloną, a pułkownika Ignacego Poniatowskiego – czerwoną. Od 1785 W 1785 Departament Wojskowy wydał Przypis ubioru dla Brygad Kawaleryi Narodowej i pułków przedniej straży wojska obojga narodów zalecając w nim ujednolicenie umundurowania i oporządzenia w kawalerii. Zachowano jednak pewne różnice pomiędzy brygadami narodowymi, a pułkami straży przedniej. Niewielkie różnice pozostawiono także pomiędzy wojskami: koronnym i litewskim.

W pułkach straży przedniej dotychczasowe czerwone wyłogi, kołnierze, mankiety i lamówki miały mieć odcień jasnopąsowy. Guziki i szlify w wojsku koronnym winny być złote, a w litewskim srebrne. Dla oficerów i towarzyszy za nakrycie głowy służyły rogatywki. Z jej lewej strony była przypięta biała kokarda, na którą nakładano srebrną szkofię w kształcie królewskiej cyfry. Rogatywkę ozdabiała biała włosiana kita, umocowana w szkofii, oraz jasnopąsowy sznur oplatający czapkę z dwoma pąsowymi bulionami przerabianymi złotą nitką.