Jerzego Drabka, oficera Wojskowego Instytutu Geograficznego.
W czasie II wojny światowej i trwającej okupacji niemieckiej przebywał z rodzicami na terenach nadbużańskich u dziadka (ojca matki), prowadzącego młyn wodny.
Po zakończeniu wojny w ramach repatriacji wraz z matką i siostrą został sprowadzony przez ojca, majora WP, do Jeleniej Góry, gdzie w latach 1948–1954 zamieszkiwał z rodziną przy ul. Jagiellońskiej, później przy ul. Spółdzielczej.
Uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 4 w Jeleniej Górze, następnie do tamtejszego Gimnazjum im. Stefana Żeromskiego, gdzie zdał maturę, zaś później został absolwentem studiów na kierunku dziennikarstwa na Wydziale Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie jego profesorem prowadzącym był Stanisław Mackiewicz. Po ukończeniu studiów podjął pracę dziennikarską. W latach 60. pracował w jednej z redakcji na Wybrzeżu Gdańskim. Na przełomie lat 60./70. był dziennikarzem pism „Życie Warszawy”, „Azoty” w Kędzierzynie-Koźlu oraz „Siarka” w Tarnobrzegu (gazeta zakładowa Kopalni i Przetwórni Siarki, innym redaktorem był Jan Łysakowski). W 1974 wraz z żoną Bogumiłą, także absolwentką dziennikarstwa na UW, został dziennikarzem „Gazety Sanockiej – Autosan”, powstałej wówczas przy Sanockiej Fabryce Autobusów „Autosan” w Sanoku.