Rok później, już pod własnym nazwiskiem Wiesław Koszela w analogiczny sposób w wydaniu „Gazety Sanockiej – Autosan” nr 21 z 20–31 lipca 1986 w artykule pt. Dzielić i rządzić?!, sprzeciwił się ustanowieniu na tym samym kościele tablicy upamiętniającej żołnierzy Obwodu Sanok SZP-ZWZ-AK oraz dowódców tych sił zbrojnych (Michał Tokarzewski-Karaszewicz, Tadeusz Komorowski, Leopold Okulicki) oraz żołnierzy 2. Pułku Strzelców Podhalańskich, którzy do 1939 roku stacjonowali w Sanoku. Publikacja została przedrukowana w wydaniu dziennika rzeszowskiego „Nowiny” z 4 sierpnia 1986, a wkrótce potem tezy artykułu podzielili Władysław Gąsiorowski i Mirosław Musiał, których korespondencja do czasopisma GS–A została opublikowana w wydaniu gazety nr 23 z 10–20 sierpnia 1986. W wydaniu „Gazety Sanockiej – Autosan” nr 21 z 20–31 lipca 1987 w artykule pt. Jeszcze jedna tablica i jeszcze jedno pytanie: w czyim imieniu?, Koszela sprzeciwił się ustanowieniu tablicy upamiętniającej Grzegorza Przemyka w kaplicy rektoralnej pw. św. Maksymiliana Kolbego w Sanoku. Po latach historyk Edward Zając napisał o Koszeli, iż zapamiętano mu dwa niefortunne artykuły i skazano na niepamięć.