W 1069 podczas wyprawy wojennej przeciwko Lutykom doszło do konfliktu pomiędzy ludźmi króla i Ottona. W efekcie król w 1070 oskarżył Ottona o próbę zamachu na jego osobę. Otto utracił nie tylko godność księcia bawarskiego, ale swe posiadłości na terenie Saksonii (część z nich potem odzyskał). W 1073 Otto stanął na czele buntu przeciwko Henrykowi IV, który objął Saksonię i Turyngię. Objął on nie tylko miejscowych możnych, niezadowolonych z ich dyskryminacji przez króla (odsuwania od rządów i zmniejszania ich dóbr kosztem domen królewskich), ale także masy ludowe. Król Henryk IV został zmuszony do opuszczenia swej siedziby w Goslarze i udał się do zachodniej części Niemiec – tamtejsi książęta jednak także opowiedzieli się przeciwko niemu. Na początku 1074 został zawarty rozejm, w którym król zaakceptował szereg żądań możnych – m.in. zburzenia kilku grodów królewskich, obsady rady królewskiej możnymi saskimi, wreszcie gwarancji nietykalności.