Komitet Wszechsłowiański – występujący początkowo pod nazwą Wszechsłowiańskiego Komitetu Antyfaszystowskiego, formalnie organizacja społeczna o charakterze demokratycznym powołana 5 września 1941, określana podczas II wojny światowej jako stale działający organ zjednoczenia Słowian do walki z hitleryzmem, po wojnie realizująca cele zapewnienia możliwie szerokiej akceptacji moskiewskiej koncepcji ładu w Europie Środkowej przez społeczeństwa tego regionuActa Universitatis Lodziensis: Folia historica, UŁ, 2000, Wyd. 67-69, str. 174. Przewodniczącym Komitetu został generał Armii Czerwonej Aleksandr Siemionowicz Gundorow (członek komisji Burdenki), a w jego skład weszli również Aleksiej Tołstoj, Dmitrij Szostakowicz i Wanda Wasilewska.
Historia Komitet utworzony został po I Kongresie Wszechsłowiańskim, który odbył się w Moskwie w dniach 10-11 sierpnia 1941, przy udziale przedstawicieli wszystkich komunistycznych emigrantów przebywających w ZSRR w celach instrumentalnych, aktywizacji działań antyfaszystowskich, zwłaszcza zbrojnych w okupowanych przez Niemcy krajach słowiańskich i przyczynienia się do dezorganizacji niemieckich planów totalnej mobilizacji (wiec po bitwie stalingradzkiej)Fertacz. Komitet Wszechsłowiański w Moskwie, 1941-1947. str.48.