Powołano wówczas do życia sześć sekcji narodowych Komitetu: polską, rosyjską, białoruską, ukraińską, czechosłowacką i południowosłowiańską. W czasie wojny Komitet Wszechsłowiański współpracował ściśle ze Związkiem Patriotów Polskich w ZSRR. Po wojnie utworzony został w Polsce Komitet Słowiański, który prowadził działalność do 1953 roku. Na specjalnych wiecach wszechsłowiańskich, organizowanym w stolicy ZSRR występowali obok siebie m.in. najwięksi poeci Białorusi Kołasa i Kupała, Władysław Broniewski, Jerzy Putrament, Leon Chwistek, „polski generał” Marian Januszajtis-ŻegotaAndrzej Krzysztof Kunert. Rzeczpospolita Walcząca: styczeń-grudzień 1941 : kalendarium, 2002 str. 280, Zdenek Nejedle, Aleksandr Stojan, czy Aleksy Tołstoj.
Już po wojnie, we wrześniu 1946 zależności narodowych Komitetów Słowiańskich zostały wzmocnione ideologicznym nadzorem powołanego w Moskwie Instytutu Słowianoznawstwa Akademii Nauk ZSRR. Na czele Instytutu Słowianoznawstwa AN ZSRR stanęli ludzie bezpośrednio związani z Komitetem Wszechsłowiańskim, m.in. prof. Griekow i prof. Dierżawin (członek zał. K.W.), oni też poprzez Instytut kształtowali odtąd ideologię ruchu nowosłowiańskiego, nakreślając jego główne cele programowe.