Właściwe zadaniom instytucje polskie, jak Instytut Badań Literackich PAN, Instytut Słowianoznawstwa PAN, czy IHKM PAN, nawiązywały ścisłą współpracę naukową na podstawie umów z delegaturami Instytutu Słowianoznawstwa AN ZSRR (następnie Instytutu Słowianoznawstwa i Bałkanistyki AN ZSRR)Kwartalnik historii kultury materialnej, Tom 3, 1955 str. 497. Dyrektywy władz Kremla przekazywane były do Polski za pośrednictwem sekretariatu Ambasady Polskiej w Moskwie, zaś sprawy najważniejsze uzgadniano za pośrednictwem ministra spraw zagranicznych.
Zadania propagandy politycznej w okresie zimnej wojny uwidoczniły się w czasie narady dziewięciu partii komunistycznych we wrześniu 1947 r. w Szklarskiej Porębie. Obecny na niej Władysław Gomułka podkreślał, że podstawą polskiej polityki jest sojusz ze Związkiem Radzieckim, a na drugim miejscu solidarność słowiańska. Tendencje te utrzymane zostały podczas zebrania przedstawicieli Komitetów Słowiańskich w Pradze w lutym 1948 roku i w czasie obrad Ogólnosłowiańskiego Kongresu Uczonych – Slawistów w kwietniu 1948 w Moskwie. Taką rolę miał odegrać również Światowy Kongres Intelektualistów w Obronie Pokoju, który przejął na siebie obronę kultury europejskiej przed imperializmem amerykańskim.