thumb|240px|Pałac Niezabytowskich w Sworotwiew 1876 roku na rysunku Napoleona Ordy Wielka Sworotwa (; , hist. Sworotwa, Sworotwa Wielka) – wieś na Białorusi, w rejonie baranowickim obwodu brzeskiego, około 31 km na północ od Baranowicz.
Historia W XVI wieku Sworotwa należała do rodu Chreptowiczów, najstarsza znana dziś wzmianka o wsi pochodzi z 1460 roku. W 1468 roku król Kazimierz Jagiellończyk sprzedał te dobra Olechnie Sudymuntowiczowi. W 1567 roku właścicielem majątku był Jan Kuncewicz (1550–1594), podkomorzy nowogródzki. Wkrótce potem pojawili się Judyccy, którym król Zygmunt August nadał obszerne dobra w okolicy. W 1716 roku właścicielem Sworotwy był Antoni Judycki, marszałek rzeczycki, po nim dziedzicem był jego syn, Michał. W 1765 roku władał tu syn Michała, również Antoni, starosta miżewski. Prawdopodobnie nie miał on własnego potomstwa i zapisał Sworotwę jednej ze swych sióstr, Barbarze, żonie Kazimierza Tyzenhauza, starosty diamentowskiego. W wyniku protestów reszty rodziny majątek sprzedano. Na początku XIX wieku właścicielem Sworotwy był Jakub Niezabytowski (1776–1853), dalszy powinowaty Tyzenhauza, oficer wojska polskiego w 1816 roku. Jego żoną była Franciszka Kuncewiczówna (ur. w 1785 roku). Po nich majątek w spadku otrzymał w 1848 roku ich syn Stefan, marszałek grodzieński.